يكي از دوستان عزيزم  در بخش نظرات قسمت شهيد راه عاشقي آل الله  نظري داده بود كه كمي جاي بحث دارد.

"هدف یکی است راهها فرق داره اما اینو بدون در هر راهی چه سنتی باشه چه پاپ باشه افراط وتفریط نباید باشه من یکی از مخالفان سید جوادم فقط برای افراط وتفریط شاید خودم این کارو کرده باشم ولی الان نه. شعر باید در شان اهل بیت باشه ما اگر سگ را تو شعر به کا ببریم اگه تفسیر اینو برای همون جوونا بگیم نتیجه میده نه عوعو کردن سگ . آیکی از علما می فرماید من سگ خاک کف پای سگ کوی حسینم ضمنا تو مطلب درد دل نوشتی چه به روحانیه دینمون حرف می زنن یا فحش می دن این کسی هم که این حرفو برای سید زده هم مرجعه هم .... بگذریم الله اعلم."

اينجا كه مي‌بينيد نقطه چين گذاشته است منظور آن بوده كه آيت الله مكارم روحانيه.

اما اگر نگاهي به كتاب گناهان كبيره حضرت آيت الله دستغيب(رضوان الله تعالي عليه) بياندازيم مي‌توانيم ببينيم  كه ريختن آبروي مومن از گناهان كبيره است و به نظر من از زنا هم بدتر است.

حال كسي كه گناه كبيره مي‌كند آيا مي‌تواند  روحاني دين ما باشد؟ چه رسد به مرجعيت؟ مقلدانش بترسند.

 نه ز درس و نه ز حوزه از غم و احساس گير

اي كسي كه مرجع تقليد عالم گشته اي

مشق خود را رو ز سيد در بر عباس گير

براستي كه الان سيد در بر حضرت  عباس به نوپاهاي عشق سرمشق ميدهد.

اي كاش همه مجتهدان مانند آيت الله جوادي آملي روحي فداه بودند